26 και να καίνε!

Έκλεισα μεγαλοπρεπώς χθες τα 26 μου χρόνια... Ναι, ναι, κι όμως, ακόμα κι εγώ μεγαλώνω, όπως θα σχολίαζε ο πατέρας μου! Σύμφωνα με τη μαμά μου τώρα είμαι κλεισμένα 26, πάω στα 27... Αμάν αυτή η γυναίκα μανία να με μεγαλώνει, βιάζεται να με παντρέψει. Κατ' εμέ πάλι είμαι 26 και 1 μέρας! Οπότε, νεοτάτη! Καλέσα την οικογένεια, λοιπόν, να φάμε, να περάσουμε καλά, να σκάσουμε! Οι ετοιμασίες άρχισαν από την προηγούμενη μέρα, η τούρτα ξεκίνησε κάπως και κατέληξε κάπως αλλιώς. Απεγνωσμένα ήθελα να μην έχει σοκολάτα, ήθελα μια παύση από σοκολάτα και είχα στο νου μου να έχει αφράτη γεύση και άρωμα λεμονιού. Νομίζω το πέτυχα! Χαλάλι η σαντιγύ που με νευρίασε και δεν έστρωνε με τίποτα! Εξωτερικά δεν είναι αυτό που ήθελα, αλλά η γεύση μας αποζημίωσε κατά γενική ομολογία!Ευτυχώς δεν έμεινε τίποτα στο τέλος της μέρας κι ησυχάσαμε!

Το επόμενο πρωί, δηλαδή στα γενέθλιά μου, άρχισαν οι ετοιμασίες του φαγητού. Είπα να το παίξω "Κάτι ψήνεται" και έβγαλα και ορεκτικό! Το οποίο είχε τσαχπίνικη εμφάνιση, διότι είμεθα και παιχνιδιάρικη φύση! "Παίξαμε" τρίλιζα! Είχε κάνει και η μαμά σούπερ σαλατικό, πολύ δροσάτο και ελαφρύ, μας έφτιαξε πάλι! Το κυρίως ήταν ένα ταπεινό μπιφτέκι, με πατατούλες φούρνου, αλλά σερβιρίστηκε σε σχήμα ήλιου, με το μπιφτεκάκι στη μέση και τις πατάτες για ηλιαχτίδες! Πειστήρια δεν έμειναν, γιατί πεινάγαμε και ξεχάστηκε να κάνω κλικ. Οι πατατούλες λεμονάτες και ωραίες!

Μετά, ο πατέρας δήλωσε ότι δεν θα με τιμήσει με το γλυκό γιατί έφαγε, λέει, πολύ. Καλώς, του είπα, είναι και μεγάλος άνθρωπος. Αλλά μετά... ήρθε η τούρτα μπρος του και τον έφαγε η περιέργεια να δοκιμάσει. Του άρεσε, ελαφριά είπε και αποχώρησε να ξαπλώσει στα ενδότερα. Φάγαμε κι οι υπόλοιποι, σκάσαμε και μετά ξαπλωθήκαμε όλοι να χωνέψουμε! Ύστερα από λίγες ώρες κουτσομπολιού και γέλιου, τα γονείδια φύγανε, το φαιόνι επίσης κι έμεινα μόνη!

Καλά ήταν, υγεία να έχουμε και του χρόνου να είμαστε καλά να τα γιορτάσουμε πάλι!

Ευχαριστώ όσους με θυμήθηκαν, ήταν λίγοι και καλοί! Υγεία σε όλους μας!

Πίστη

Σήμερα, έπειτα από αρκετούς μήνες, γεγονότα, στιγμές, θα ήθελα να ξεκινήσω με αυτό το ποίημα του Δροσίνη που το θυμήθηκα και γέμισε τα μάτια μου δάκρυα. Δάκρυα ναι, γιατί θυμήθηκα τι σημαίνει πίστη και αναρωτήθηκα πόση από αυτήν την πίστη διαθέτω. Δάκρυα, γιατί στεναχωριέμαι όταν διαβάζω, ειδικά στο ίντερνετ, σχόλια διάφορων ανθρώπων σε ποικίλες αναρτήσεις και άρθρα που μπορεί να περιγράφουν τη δράση ενός Αγίου, τη ζωή του, τα θαύματά του κτλ. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ειναι τόσο δύσκολο να αφήσουν ήσυχους όλους εμάς που τα πιστεύουμε (κατά τη γνώμη τους σαν ηλίθιοι) και θέλουμε να τα διαβάσουμε χωρίς πικρόχολα σχόλια για αγύρτηδες παππάδες και λωποδύτες θρήσκους που βρίσκουν πάτημα στον πόνο του ανθρώπου.

Από όσα ξέρω εγώ, αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ο καθένας έχει μεγαλώσει κάπως, έχει μάθει κάπως, έχει ζήσει κάπως. Τα βιώματα και τα συναισθήματά μας μας κάνουν αυτό που είμαστε. Είτε πιστεύουμε είτε όχι. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν να πιστέψει στον Θεό μου, γιατί λοιπόν οι άλλοι πρέπει να μου πετάνε τόσο αναίσχυντα στη μούρη τα δικά τους άθεα σχόλια; Σχολιάζουν ναι, δικαίωμά τους, αλίμονο. Δεν θα μπω ποτέ στον κόπο να τους απαντήσω, όχι γιατί είμαι υπεράνω, αλλά γιατί ξέρω ότι κάποιος που δεν θέλει να πιστέψει, δεν θα πιστέψει ποτέ. Αν δεν έχει την καρδιά του ανοιχτή να νιώσει το θαύμα, δεν μπορώ να του την ανοίξω με το ζόρι. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσεύχομαι να ζήσει την αλλαγή, να ζήσει το θαύμα, να πιστέψει στην ψυχή του κι όχι επειδή είδε κάτι μπροστά του χειροπιαστό.

Ο Θεός, ο δικός μου Θεός, είναι βίωμα, δεν εξηγείται με λόγια, δεν φιλτράρεται από τη λογική, δεν χαλιναγωγείται με την σκέψη. Όταν έχεις νιώσει την αύρα του αγγέλου σου στο δωμάτιο, όταν έχεις αφεθεί σε άλλα χέρια να κάνουν αυτό που εσύ δεν φτάνεις να κάνεις, τι να εξηγήσεις με λόγια; Εξηγείται ο αέρας που αναπνέεις; Εξηγείται η αγάπη που νιώθεις; Όχι! Κι όλα αυτά για μένα είναι ο Θεός! Μάλλον, για πολλούς είμαι χαζή, αφελής, συναισθηματική, ρομαντική. Τουλάχιστον δεν είμαι άπιστος Θωμάς, δεν περιμένω μια οπτασία με λευκό μανδύα και φωτοστέφανο να σταθεί στο πλευρό μου για να πειστώ ότι υπάρχει κι αυτό το γεγονός με κάνει και νιώθω πολύ τυχερή. Γι αυτό, όλους αυτούς, τους λυπάμαι από βάθους ψυχής, λυπάμαι για την παραπλάνησή τους, την συννεφιά που καλύπτει τη ματιά τους και δεν μπορούν να δουν παρά μόνο αυτά που θέλουν... 

Γιατί πίστη έχεις όταν περιμένεις να γίνει δυνατό, εκείνο που όλοι οι άλλοι θεωρούν αδύνατο! Αλλιώς δεν είναι πίστη, είναι ικανότητα, κι αυτή την έχουν όλοι, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό!


ΠΙΣΤΗ
Δεν εχεις πίστη όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι
κι' απ' τ' άκαρπο δεντρί που κέντρωσες
προσμένεις καρπερό βλαστάρι.
Πίστη εχεις οταν απ' το χέρσωμα
και τ' αστραποκαμένα ξύλα
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις πίστη όταν τ' απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ' άστρα
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.
Πίστη έχεις όταν όσο αλογιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν εχεις πίστη όταν πιστεύοντας
ρωτάς την κρίση και τη γνώση
Δεν έχεις πίστη όταν την πίστη σου
στη λογική εχεις θεμελιώσει.
Πίστη έχεις όταν κάθε σου όνειρο
τ' άνάφτεις στο βωμό της τάμα
κι άν κάποιο τάμα σου είν' αδύνατο
προσμένεις να γενεί το θάμα.
  
Γ.  Δροσίνης

Αει στο καλό τους... συγκινήθηκα!

Άντε να χαθούνε τα σκασμένα, με συγκινήσανε... Πολύ όμορφο, γλυκό και τρυφερό βίντεο, πολύ όμορφη και η σκέψη του κυρίου να κάνει έτσι πρόταση γάμου και καταπληκτική η βοήθεια που είχε από τους υπόλοιπους, γιατί δεν το κάνουν εύκολα αυτό, ειδικά οι μεγάλοι άνθρωποι.. Πάρα πολύ γλυκό πραγματικά!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5_v7QrIW0zY

Εαυτούληδες!

Σήμερις θα ήθελα να θίξω κάτι που παρατηρώ πολύ καιρό τώρα και όλο δεν το γράφω. Άσχετο θα φανεί με την εποχή, την κατάσταση, τις συνθήκες, ωστόσο, θα μου επιτρέψετε, να το θεωρώ πολύ σχετικό, συγκεκριμένα πολύ πιο σχετικό από όσο δείχνει αρχικά. Περιγράφω τη σκηνή ευθύς αμέσως για να γίνω σαφής: Είμαι στο δρόμο με το αυτοκίνητο, έχει κίνηση ή φανάρι κόκκινο. Είμαι σε σημείο που δεν ενοχλώ να περάσει κάποιος κάθετα το δρόμο, αλλά ο πίσω μου έχει κάνει τη βλακεία να κλείσει λίγο με τον ποπό του αμαξιού του το δρόμο κι έχει κολλήσει όσο μπορεί πάνω στο δικό μου αυτοκίνητο, γιατί οι άλλοι που θέλουν να περάσουν τον βρίζουν, του κορνάρουν κτλ. Εντάξει, θα το δεχτώ ότι έκανε βλακεία, δεν έπρεπε να κλείσει το δρόμο, συμφωνώ. Αλλά την έκανε! Ο μπροστινός μου έχει χώρο μπροστά του και το βλέπω από τη βιτρίνα που έχω στο πλάι μου. Αν του κορνάρω, θα με βρίσει, αλλά ακούει έτσι κι αλλιώς τις κόρνες των άλλων που βρίζουν τον από πίσω μου. Κι όμως δεν ξεκουνιέται να πάει λίγο μπροστά, γιατί έχει βγάλει το πόδι από το συμπλέκτη, έχει βάλει νεκρά, μπορεί να έχει και χειρόφρενο και βαριέται να κάνει συνέχεια την κίνηση με την πρώτη για να ξεκινήσει το αυτοκίνητο. Ερωτώ, λοιπόν! Πόσο αναίσθητος, παρτάκιας, εαυτούλης και ηλίθιος είναι αυτός ο οδηγός; Πόσο βλαμμένος είναι αυτός ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που φέρεται έτσι, προφανώς όχι μόνο στο αυτοκίνητο, αλλά και σε πολλά άλλα στη ζωή του; Αυτός που &%στηκε για το αν ο συνάνθρωπος του είναι σε δύσκολη φάση και μπορεί να κάνει κάτι απλό κι εύκολο να τον βοηθήσει και δεν το κάνει; Θα απαντήσω κιόλας γιατί μονολογώ!

 Π-Α-Ρ-Α   Π-Ο-Λ-Υ!!!

Τόσο πολύ που θέλω να κατέβω από το αμάξι και τον βαρέσω. Τόσο πολύ που θέλω να του κορνάρω μέχρι να ξεκουφαθεί και να ξυπνήσει από το λήθαργο της αναισθησίας που τον δέρνει και να συνειδητοποιήσει ότι στο δρόμο, όπως και στην κοινωνία, δεν ζει μόνος του, αλλά τυχαίνει να υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, που, δυστυχώς, εξαρτώνται και από αυτόν για να συνεχίσουν να ζουν, να πάνε στις δουλειές τους, στο σπίτι τους κτλ. Βαρέθηκα πια όλους τους εαυτούληδες ανθρώπους!

Φυσικά όλο το παραπάνω ξέσπασμα δεν είναι γιατί κάποιος δεν προχωρούσε λίγα μέτρα στο δρόμο με το αυτοκίνητό του. Είναι γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι εκεί έξω με αυτή τη γαϊδουρία στον εγκέφαλο και στην ψυχή που δεν δίνουν δεκάρα για όλους τους άλλους, με αρχή ίσως την οδηγική συμπεριφορά. Ας μην βιαστεί κανείς να πει ότι λέω κάτι γελοίο κι ότι επειδή κάποιος φέρεται έτσι στο αμάξι, φέρεται και παντού. Αν δεν φέρεται έτσι παντού, λίγο δύσκολο να γίνεται γαϊδούρι μόνο μπροστά από το τιμόνι, γιατί η γαϊδουριά είναι "κατάσταση ψυχής" κι όχι "κατάσταση" σκέτο. Επίσης, δεν μπορεί να του έτυχε του καθενός μια φορά που ήταν πολύ κουρασμένος στο αυτοκίνητο, διότι τότε έχω πέσει εγώ σε όλους τους κουρασμένους οδηγούς που κατά τα άλλα είναι μια χαρά άνθρωποι!

Από όλους αυτούς δεν θα βγάλω και τον εαυτό μου! Έχω υπάρξει κι εγώ μια δυο φορές γαϊδούρα και βαρέθηκα να βάλω ταχύτητα και να πατήσω γκάζι, αλλά αμέσως θυμήθηκα ότι δεν κάνουν έτσι οι άνθρωποι και ότι είναι ηλιθιότητα να ενοχλώ και να νευριάζω έναν άνθρωπο επειδή απλώς βαριέμαι και κουνήθηκα. Δεν διεκδικώ παράσημο, μάλλον αυτό της ανοιχτής παλάμης μου αξίζει που εξακολουθώ και ανέχομαι όλους αυτούς, αλλά δεν γίνεται να μην δείχνει αυτό πολλά... δυστυχώς πάρα πολλά για την κοινωνία στην οποία ζούμε και κατά τη γνώμη μου εξηγεί και πολλά από τα γιατί που μας βασανίζουν για το πώς γίναμε έτσι!

Γι' αυτό στο δρόμο κοιτάμε και κανά καθρέφτη να δούμε αν ενοχλούμε κάνεναν άνθρωπο! Όλοι μας!

Χαμένος θησαυρός!

Είδα μέσα στις γιορτές τη "Νήσο 2" και γέλασα. Είχε πλάκα, συμπαθώ απίστευτα τον Βλαδίμηρο, αλλά και πολλούς άλλους που παίζανε και, επειδή είχα δει και το πρώτο έργο, έχω να πω ότι το σίκουελ ήταν καλύτερο . Γέλασα περισσότερο, πέρασα ένα ευχάριστο απόγευμα, δεν είναι για φιλοσοφία, έτσι; Μην αναμένετε κάτι βαθυστόχαστο, αλλά για αυτό που το θέλουμε είναι πολύ οκ. Επίσης κόλλησα με το τραγούδι των Ονιράμα που είναι το τραγούδι της σειράς, το οποίο είναι πολύ κεφάτο, ανεβαστικό και χαίρομαι πολύ κάθε φορά που το ακούω. Γι' αυτό το βάζω να το ακούσετε και εσείς! Γέλασα πολύ στο έργο, εκτός από την ατάκα "Κούκλα..." του Βλαδίμηρου (δεν λέω άλλα, δείχνει και στο τρέιλερ) και με τον ρόλο του δάσκαλου, οδυσσέας παπασπηλιόπουλος εξαιρετικός και στην κωμωδία (δεν μας σκιάζει μόνο στη 10η εντολή!).

Μια φορά και έναν καιρό προσπάθησα και εγώ

να αλλάξω όλους τους χάρτες μου να αλλάξω ουρανό

στης νήσου τα καμώματα να ξαναγεννηθώ

να ψάξω τα φανέρωτα και να ξελόγιαστω

κι όλο λέω να ξεφύγω από φαντάσματα και αερικά

κι όλο λέω πως θα γίνω στον κόσμο τον δικό μου βασιλιάς

Ψάχνω τον χαμένο θησαυρό

Ψάχνω να βρω το μυστικό

Φτιάχνω λιγό λίγο το όνειρο

Μήπως και το ψέμα μου

βγει αληθινό

Μια φόρα και έναν καιρό ακολούθησα και εγώ

τα λάθη μου τα πάθη μου και τον εγωισμό

μα πριν λαλήσει πετεινός τα πάντα θα αρνηθώ

θα αλλάξω τα σημάδια μου θα αλλάξω ουρανό

κι όλο λέω θα ξεφύγω από φαντάσματα και αερικά

κι όλο λέω πως θα γίνω στον κόσμο τον δικό μου βασιλιάς

Ψάχνω τον χαμένο θησαυρό

Ψάχνω να βρω το μυστικό

Φτιάχνω λίγο λίγο το όνειρο

Μήπως και το ψέμα μου

βγει αληθινό

Happy New Year - 2012

Καλή χρονιά και ευτυχισμένος ο νέος χρόνος! Να είμαστε καλά όλοι μας, υγεία πάνω από όλα και όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε! Προχθες που έφευγε το 2011 είπα μια βλακεία μιλώντας με έναν δικό μου άνθρωπο, ότι θέλω να φύγει το έτος αυτό, γιατί ήταν χάλια. Εε, λοιπόν, χαζομάρα είπα, μάλλον γιατί θυμήθηκα όλα αυτά που συμβαίνουν στα πολιτικοοικονομικά και είναι χάλια πραγματικά... Ωστόσο, μια χαρά χρονιά ήταν τελικά τώρα που το σκέφτομαι, για μένα τουλάχιστον, χρονιά-σταθμός που δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Άλλαξε η ζωή μου, πήγε παρακάτω, με πολλούς τρόπους, σε πολλά επίπεδα, όμως όταν κάτι αλλάζει, αλλάζει πάντα για καλό, ακόμα κι αν στην αρχή δεν βλέπουμε ότι είναι καλό. Κάποτε τις φοβόμουν πολύ τις αλλαγές, ακόμα είμαι διστακτική στην αρχή σε αυτές, δεν θα πω ψέματα, όμως δεν τις φοβάμαι πια. Ο Θεός μου αποδεικνύει κάθε μέρα ότι δεν χρειάζεται να τις φοβάμαι, γιατί όταν ξέρεις τον εαυτό σου ή όταν θες πολύ να τον μάθεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε βοηθήσει να είναι καλές οι αλλαγές! Δεν μπορώ να πω ποιο είναι το σημαντικότερο γεγονός του 2011, όλα τα μεγάλα ήταν και σημαντικά, σίγουρα η λέξη της χρονιάς ήταν ΑΛΛΑΓΗ! Τώρα περιμένω με πολλή αγωνία, χαρά και προσμονή όσα έχει να μου προσφέρει το 2012, ελπίζω τη σταθεροποίηση των αλλαγών και την εδραίωσή τους! Κι ό,τι άλλο θέλει ο Θεός!

Καλή μας χρονιά λοιπόν!!!


YΓ: Σήμερα γιορτάζει η αδελφούλα μου, Χρόνια πολλά Φαιόνι μου!!!!

Έφτιαξε που λέτε η μητέρα σήμερα ένα χοιρινό με ρόδι και μέλι... πολύ μαλακό, δεν το συζητώ... και ωραία, πηχτή σάλτσα... η συνταγή από εδώ:
http://www.megatv.com/pareastinkouzina/default.asp?catid=24816#toppage

και η φωτό από αυτό που έγινε κι έμεινε:

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι!

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και παρά τη μούρλα των ημερών και το γεγονός ότι τρέχω σαν το βέγγο μέρες τώρα, έκανα μια παύση να ετοιμάσω γλυκάκια για τις γιορτές, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπισκότα! Θα έρθουν κι άλλα, σιγά σιγά! Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες! Πρώτη φορά τα έκανα όλα αυτά τα γλυκά, δεν τα είχα ξαναφτιάξει, αλλά ευτυχώς, πέτυχαν!

για να μην μπερδευόμαστε, δεν είναι τίποτα κακό, είναι απλώς χρωματιστή ζάχαρη που έφτιαξα με χρώματα ζαχαροπλαστικής!

περισσότερα χρώματα!!!!

τα μπισκότα σκέτα!

η κουζίνα στα κακά της χάλια!

τα μπιθκότα σχεδόν έτοιμα!

τα μπιθκότα έτοιμα!

τα μπιθκότα στολισμένα!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!! Υγεία και ευτυχία και περισσότερα χαμόγελα!!!!

Αγάπη είναι...

Μιας και οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες, περίεργες, δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, θυμήθηκα ένα όμορφο τραγούδι, που λέει πολλά και έχει ουσία. Διότι τελικά, αν υπάρχει κάτι στη ζωή που μας κρατάει και θα πρέπει να μας κρατάει είναι η αγάπη. Η φιλική, η ερωτική, η οικογενειακή αγάπη! Αγάπη σε όλες τις μορφές, αγάπη όλων των ειδών, αγάπη που, αν τη νιώσουμε, είμαστε τυχεροί! Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την αγάπη των γονιών μας προς το πρόσωπό μας, που τη θεωρούμε δεδομένη, αλλά ποτέ δεν πρέπει να είναι, και που είναι αγάπη άνευ όρων και φραγμών! Παντοτινή, βαθιά και αδιαπραγμάτευτη... Κι όποιος δεν το πιστεύει, ας θυμηθεί τη μαμά του που κλείνει την πόρτα όταν έχει κρύο, για να μην κρυώσει το παιδί της (το γαιδούρι της δλδ, στα 30 του...) και του φτιάχνει φαγητό αν δεν έχει φάει του σκασμού, παρόλη τη δική μας γκρίνια ότι μας "έπρηξε"! Αγάπη σε όλες τις μορφές, όπως είπαμε!

Αγάπη είναι,
να θες τον άλλον έτσι όπως είναι,
και να πιστεύεις πως
για σένα είναι το ιδανικό.

Αγάπη είναι να λες στον άλλον
όπως είσαι μείνε
και όχι να του λες για μένα γίνε
ρούχο δανεικό.

Αγάπες σαν κι αυτές
δεν είναι αληθινές,
να γίνω κάτι άλλο μη μου λες.
Είμαι αυτό που είμαι και
δεν πρόκειται ν' αλλάξω για κανένα.
Είμαι αυτό που είμαι και
μ' αρέσει έτσι όπως είμαι ακριβώς.

Είμαι αυτό που είμαι και
δεν πρόκειται ν' αλλάξω ούτε για σένα,
Έτσι έχω μάθει να αγαπάω κι αν σ' αρέσει 
έχει καλώς.

Γιατί αυτό που είμαι
είν' η αλήθεια.
Αυτό που είμαι είν' η ζωή μου,
αυτό που είμαι σ' αγαπάει,
αυτό το τίποτα ή το κάτι,
αυτό μωρό μου είμαι εγώ,
εγώ...

Αγάπη είναι,
ν' ακούς αγγέλους να σου τραγουδάνε,
Θεούς και δαίμονες να σου μιλάνε,
λόγια μαγικά.
Αγάπη είναι να έχεις όλα αυτά
που δεν υπάρχουν και να αφήνεις
όλοι οι άλλοι να 'χουν πράγματα υπαρκτά.

Αγάπες σαν κι αυτές
δεν είναι αληθινές
να γίνω κάτι άλλο μη μου λες...

Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Άννα Βίσση

Μαυρίλα τέλος!

Μαυρίλα τέλος! Κοντινούς στόχους, βραχυπρόθεσμα όνειρα, εφικτά, προσιτά! Μεγάλη μέρα η 18η Ιανουαρίου! Ας ελπίσω το καλύτερο, θα προσπαθήσω γι αυτό, θα προσεύχομαι γι αυτό, θα το πετύχω!  Κι αν χάσω την αισιοδοξία μου ξανά, δεν πρέπει να με συνεφέρει κανένας παρά μόνο ο εαυτός μου! Μεγάλο στοίχημα!

Κι όπως λέει και το τραγούδι:

"Σ’ ό,τι και να κάνω βάζω πάντα την ψυχή
σύντροφος πιστός ναι σε κάθε μου στιγμή
όλα όσα έκανα και όλα όσα έχασα
μ’ όλο μου το είναι τα κυνήγησα δεν ξέχασα
είμαι μαχητής και το ξέρω απ’ την αρχή
στο παιχνίδι αυτό δεν αντέχουνε πολλοί
όσο δυναμώνουν οι παλμοί κι οι σφυγμοί
δε θα αφήσω το όνειρο ποτέ μου να χαθεί
ειμαι απ’ τους ανθρώπους που δουλέυουν νύχτα μέρα
και όταν βλέπουν στόχους τα κάνουν όλα πέρα
έχω ένα όνειρο κοιτάω μόνο μπροστά
δεν το αφήνω να χαθεί τα κάνω όλα σωστά
εφτασα ως εδώ χάνω ό,τι κερδίζω
με πάθος ό,τι βρω την τύχη μου ορίζω
έχω τώρα πια μια και μόνο επιλογή
να κάνω αληθινό ό,τι εχω φανταστεί".

Total Black

Ή εγώ τα βλέπω όλα μαύρα ή είναι...

You will never know...

Χειμωνιάζει, ο καιρός κρυώνει κι έχω μια μουντίλα αυτές τις μέρες... Υπέροχο τραγούδι και εξαιρετική φωνή, με ταξιδεύει...

Έγινε η σπίθα πυρκαγιά!

 Καλημερούδια!!! Ένα όμορφο, παλιό, αληθινό τραγούδι από μια "μεγάλη" παλιά φωνή! Έτσι... γιατί είμαι καλά κι ευτυχισμένη μαζί σου!


Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ
μέτρο δεν έχει η αγάπη
είναι απ' τον ήλιο πιο ψηλά
και δεν τη φτάνει μάτι.

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα.

Η αγάπη που μας έδεσε
πόνο δε θα γνωρίσει
είμαστε δυο σταλαγματιές
από την ίδια βρύση.

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα.

Στίχοι: Χρήστος Αργυρόπουλος
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

 

Best birthday ever!

Today, έχω τα γενέθλια μου, γίνομαι 25 ετών! Όπως μου επισήμανε και η φίλτατη αδελφούλα μου ζω το 1/4 ενός αιώνα ήδη! Ε ρε γλέντια! Τα γενέθλια μου φέτος ήταν ιδιαίτερα, πολύ ξεχωριστά, πρωτόγνωρα, μαγικά, ανέλπιστα όμορφα! Δεν γιόρτασα ακριβώς σήμερα γενέθλια, γιορτάζω γενικώς εδώ και τρεις μέρες, το απαιτούν οι περιστάσεις, το φωνάζει η καρδιά μου! Η αδελφή μου μου έφτιαξε ένα ωραιότατο cheesecake oreo, οχι τιραμισού, cheesecake είναι... μερικοί μερικοί τα μπερδεύουν! Έκανα πολλά κι ενδιαφέροντα αυτές τις μέρες, έφαγα, γέλασα, περπάτησα, μαγείρεψα, ένιωσα ελεύθερη και πάνω από όλα ευτυχισμένη! Ευτυχισμένη με απλά πράγματα, κι αυτό θέλω να τονίσω σε αυτή την ανάρτηση. Δεν χρειάζεται να έχεις πολλά λεφτά για να είσαι ευτυχισμένος, αρκεί να νιώθεις καλά μέσα σου και να έχεις την οικογένεια σου ή φίλους ή τον άνθρωπο σου να σε φροντίζει, να σε προσέχει, να κάνει τις απλές και καθημερινές στιγμές κάτι πολύ ξεχωριστό και καινούργιο, μολονότι είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο! Επίσης συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα πόσο δυναμώνουν τα συναισθήματα, πόσο πιο βαθιά γίνονται όσα νιώθεις για τον άλλον και για όλα αυτά αρκούν πάλι απλές καθημερινές κινήσεις που είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά... Δώστε σημασία σε αυτές τις λεπτομέρειες, καμιά φορά αυτές δίνουν την ουσία...

Παραθέτω φωτογραφίες από τις γενέθλιες μέρες, δεν γιόρταζα μόνη μου...

Cheesecake oreo by faioni... γιάμι!

Επίσης...

 

 

Ένα για μένα.. ένα για σένα... 

 Δεν θα μπορούσα βέβαια να παραλείψω ένα τραγικό τραγούδι που κυριολεκτικά με ανάγκασε η αδελφή μου να ακούσω προχθές, που είναι λέει το καινούργιο χιτ της εποχής...

Γαμώτη... Δεν είμαστε καλά, παιδιάααααααααααααααα!!!
Γιάννη, αυτός ο κόσμος πραγματικά θα μας τρελάνει!
Μπρρρρρ....

Λαχταριστή σαλάτα με κρέμα μπαλσάμικου!

Μολονότι δεν το συνηθίζω, διέκοψα το φαγητό μου για να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου! Τις τελευταίες μέρες, επειδή έχουμε πάρει 1-2 κιλάκια στα μπουτάκια, έτρωγα πρωτεΐνες μόνο! Χωρίς φρούτα, λαχανικά, υδατάνθρακες κτλ. Για πιο γρήγορα αποτελέσματα! Όμως... Επειδή δεν είδα τα αποτελέσματα που ήθελα κι επειδή είχα γίνει μουρτζούφλα και κακόκεφη χωρίς λόγο, τα πήρα στο κρανίο και αποφάσισα να φάω σήμερα το βράδυ μια γερή σαλάτα να έρθω στα ίσα μου, με το μαρουλάκι μου το πράσινο πράσινο! Εν τω μεταξύ, είχα πάρει πριν από καιρό, μια κρέμα μπαλσάμικου, όχι το απλό ξύδι μπαλσάμικου, μια κρέμα του που την έψαχνα πολύ καιρό, γιατί την είχα φάει σε μαγαζί κι είχα ξετρελαθεί, αλλά περίμενα να βγουν τα μαρούλια για να τη δοκιμάσω γιατί σε ντομάτα δεν ξέρω πόσο καλή είναι. Η συνταγή της ευτυχίας μου απόψε λοιπόν είναι απλή:

• 1 μαρούλι πλυμμένο και κομμένο σε μεγάλα κομμάτια με το χέρι

• 1κ.σ ελαιόλαδο (όχι κι απαραίτητο από ό,τι βλέπω)

• 2-3 κ.σ κρέμα μπαλσάμικου ή όσο ξινό το θέλει ο καθένας

• αλάτι, πιπέρι

• γραβιέρα ή παρμεζάνα τριμμένη μέσα και κομματάκια απέξω για ντεκόρ

• λίγα καρύδια χοντροκομμένα

Είχα καιρό να φάω τόσο νόστιμη σαλατούλα και τη γουστάρω τρελά, γι αυτό και την ποστάρω! Τρελή ισορροπία αλμυρού, ξινού κι ολίγον γλυκού, καθότι η κρέμα είναι ελαφρώς γλυκιά!

Καλή μου όρεξη! Δοκιμάστε την, δεν θα χάσετε!

* την κρέμα μπαλσάμικου την βρήκα με ψάξιμο στον Σκλαβενίτη και μετά το άνοιγμα θέλει ψυγείο!

Καλό μήνα, καλό φθινόπωρο

Πρωτομηνιά σήμερα, είμαι καλό κι ευγενικό παιδί, κι είπα να πω καλό μήνα! Καλό μήνα, λοιπόν, σε όλους μας! Να είμαστε υγιείς και χαμογελαστοί. Πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι και δεν ξέρω αν θέλω να του πω να πάει στο καλό και να μας γράφει ή αν θέλω να το ευλογώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Με δίδαξε όσα δεν κατάφερε η ζωή μου να μου διδάξει στα 25 αυτά χρόνια.. Συνέβησαν πολλά γεγονότα, ευχάριστα, δυσάρεστα, τα περισσότερα ευχάριστα και τελικά τώρα που το σκέφτομαι, όλα στη ζωή μας έρχονται για καλό, ευχάριστα καταλήγουν, μολονότι στην αρχή μπορεί να μην τους πολυφαίνεται! Την έχω δει αλλιώς τη ζωή τελευταία! Δεν είμαι σε κανένα ροζ συννεφάκι, δεν πετάω στα σύννεφα, ούτε σαν χαζή κοιτάω γύρω μου χωρίς να καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Απλώς ήθελα πολλούς μήνες τώρα να πάω τη ζωή μου ένα βήμα πιο κάτω και νομίζω ότι πήγε αρκετά βήματα παρακάτω, γιατί το ποθούσα όσο δεν πόθησα τίποτα μέχρι τώρα. Είχα αισθανθεί ότι αυτό ήταν, είχε φτάσει εκεί που μπορούσε, έπρεπε να κυλήσει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο και κύλησε... Θα μπορούσε να πάει και χειρότερα, θα έλεγε μια αντιδρώσα ψυχή που έχω στο νου μου... Ναι, θα μπορούσε όντως να πάει και χειρότερα, πιθανότητες είναι, αλλά οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου όταν πραγματικά ποθείς κάτι και δίνεις τον εαυτό σου στο ότι θα γίνει, κι ας γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Είναι και κάτι άλλο... Τελευταία, ανησυχώ πχ για κάτι, όπως ότι θέλω να βρω μια επιπλέον δουλίτσα, να βγάλω κάποια χρήματα, όχι προς αποταμίευση, αλλά προς επιβίωση και εκεί πάνω στην ανησυχία και στη μαυρίλα ότι όλα είναι σκατά κι αφού δεν βρίσκουν οι άλλοι, εγώ γιατί να βρώ, κάπου εκεί, λοιπόν, διαλύει ένα βέλος τη σκοτεινιά μου, ωσάν τον Σούπερμαν που διασχίζει τους αιθέρες, και κάτι μέσα στο κεφάλι μου, όχι στην καρδιά μου, στο κεφάλι μου (πολύ σημαντική διευκρίνηση) φωνάζει ότι κάτι θα γίνει, μην ανησυχείς και μην στεναχωριέσαι, θα βρεθεί λύση! Και ξαφνικά, μολονότι δεν είναι το φυσικό μου, ηρεμώ... λες και πιστεύω τη φωνούλα στο κεφάλι μου... Μέχρι τώρα, όλα καλά, σχεδόν όλα έρχονται έτσι όπως τα υπολογίζω, ή κι αν δεν έρχονται έτσι ακριβώς, προκύπτουν ευκαιρίες για άλλα πράγματα που μπορεί να μην τα είχα σκεφτεί ή φανταστεί. Αλλά κάτι συμβαίνει, δεν με αφήνει έτσι η ζωή, ο Θεός, η τύχη, η μοίρα, ο καθένας το βαφτίζει όπως θέλει. Κι αυτό, ξέρετε, δεν είναι πάντα θετικό, μπορεί να προκύπτουν και προβλήματα και δυσκολίες κι αναβολές. Αλλά νιώθω ότι τότε πεισμώνω χειρότερα, τότε πωρώνομαι περισσότερο για όσα θέλω και όσα ποθώ, τότε νιώθω μεγαλύτερη σιγουριά ότι όλα θα γίνουν! Παρηγοριέμαι, γιατί οι δυσκολίες είναι για αυτούς που μπορούν να τις αντέχουν κι εγώ δεν γεννήθηκα ηττημένη, γεννήθηκα επιζώσα, όπως πιστεύω ότι έχουμε γεννηθεί οι περισσότεροι, αν όχι όλοι μας! Αρκεί να ακούμε αυτή τη ρημάδα τη φωνή στο κεφάλι! Avanti λοιπόν, για τα καλύτερα!

Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί και ...βλακείες!

Τώρα τελευταία έχω πρήξει τους ανθρώπους που αγαπάω με τη θετική σκέψη και το πώς μπορούμε να προκαλέσουμε, ουσιαστικά, αλλαγές στη ζωή μας με τη βοήθεια και την ευεργετική επίδραση του μυαλού μας, που πρέπει να εστιάζει σε θετικά στοιχεία και να διώχνει μακριά οποιαδήποτε αρνητική σκέψη. Θα επανέλθω σε αυτό εν καιρώ. Το θέμα σήμερα είναι άλλο. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις πράξη αυτά που λέμε εδώ τώρα, ειδικά όταν συμβαίνουν στην καθημερινότητά σου όλα τα κουλά και τα αναπάντεχα. Ήμουν και είμαι από τους πολλούς, άλλωστε, που το σλογκανάκι του Κοέλιο "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις" το θεωρώ μεγάλη πατάτα, για να μην πω τίποτα χειρότερο! Δυστυχώς υπάρχει και ο νόμος του Μέρφι, όταν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει στραβά! Οπότε, δεν αρκεί να το θέλεις μόνο πολύ, πρέπει να βοηθήσουν και οι συνθήκες... Ναι, αλίμονο, χωρίς τις συνθήκες που πάμε; Ωστόσο, μέσα από τη δαιδαλώδη μου σκέψη τούτη θέλω να πω απλώς ότι στα δύσκολα είναι ακόμα πιο δύσκολο αλλά και συνάμα πιο σημαντικό να σκεφτόμαστε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, να μην απογοητευόμαστε και να πιστεύουμε ότι και μέσα από τις αντιξοότητες θα βγούμε δυνατοί! Κι όπως μου είπε και προχθές μια μεγαλύτερη σε ηλικία γνωστή αρκεί να φαντασιώνεσαι την εικόνα του ονείρου σου, αρκεί να κάνεις εικόνα ζωντανή στο μυαλό σου αυτό που πραγματικά θέλεις να σου συμβεί... και θα συμβεί... Το έχω ζήσει, το έχω πάθει, το ξέρω... Δοκίμασε το και δεν θα χάσεις! Αλλά με απόλυτη πίστη στην εικόνα που έχεις στο νου σου, όχι με ημίμετρα, δώσε όλη σου τη θετική σκέψη σε αυτό που ονειρεύεσαι, κι απλά δέξου ότι οι καταστάσεις και η ζωή δεν έχουν παρά να σε βοηθήσουν. Ποιός θέλει να σε έχει αντίπαλο άλλωστε; Γι αυτό σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι, γιατί όπως λέει κι ένας του στίχος: "για ένα λόγο απλά θα τα καταφέρω"! Τόσο απλά! Δεν γίνεται αλλιώς! ααααα!!! και Πολλά Χρόνια!!!

Μάλλον κάτι ξέρω 

Όταν παγώνουν όλα δε ρωτάς ποιος φταίει η αγκαλιά του άλλου πας να δεις αν καίει μα η σιωπή σου απόψε συνεχώς μου λέει να φύγω μακριά σου να χαθώ Μήνες,λεπτά και χρόνια δίπλα σου έχω μάθει να πέφτω με τα μούτρα στου έρωτα τη μάχη μαζί σου η καρδιά μου ό,τι και να πάθει θα μοιάζει μαγικό Για να κλείνω πληγές μάλλον κάτι ξέρω για να σβήνω ενοχές μάλλον κάτι ξέρω Ό,τι λείπει απ΄το χθες πίσω θα στο φέρω θα αγωνιστώ και για τους δυο Για να βγαίνω μπροστά μάλλον κάτι ξέρω παίζω με τη φωτιά μάλλον κάτι ξέρω για ένα λόγο απλά θα τα καταφέρω σ΄αγαπώ πολύ και για τους δυο Όταν αλλάζουν όλα προσπαθείς να χτίσεις απ΄την αρχή και πάλι γέφυρες και λύσεις εύκολο είναι όλα να τα διαλύσεις έτσι απλά μια νύχτα μια στιγμή Δε θα δικαιολογήσω από εμάς κανένα μέσα σου το γνωρίζεις νοιάζομαι για σένα η σχέση είναι δρόμος με κομμένα φρένα ας τρέξουμε μαζί Σ΄αγαπώ πολύ έτσι είμαι εγώ
Στίχοι: Θάνος Παπανικολάου Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνος Αργυρός

Μέρες είναι, θα περάσουν!

Δεν ξέχασα το blog μου, δεν το παράτησα, απλώς είχα πολλά στο νου μου τις τελευταίες μέρες , γίνονται και διάφορα κι έτσι έμεινα μακριά σου, αγαπημένο μου blogaki! Σήμερα γράφω γιατί συνειδητοποίησα μερικά πράγματα που φαίνονται απλά, αλλά έχουν πολύ γούστο να τα καταλαβαίνεις στην ουσία τους. Έχω μια συνήθεια εδώ και χρόνια, ως γνήσια Παρθένος που στην καθημερινότητα και στη δουλειά φτιάχνει και ακολουθεί πιστά ένα πρόγραμμα, να δημιουργώ ένα είδος προγράμματος, σαν ημερολόγιο στο οποίο κυκλώνω τις σημαντικές μέρες του επόμενου διαστήματος που κάτι σημαίνουν για μένα, είτε γιατί κάτι έχω να κάνω, κάτι έχω να θυμηθώ, κάτι θα συμβεί εκείνες τις μέρες κι είναι ωραίο να ξέρω μετά ότι αυτές οι μέρες πέρασαν κτλ. Έφτιαχνα, λοιπόν σήμερα ένα τέτοιο πρόγραμμα και παρατήρησα μερικά πράγματα. Πρώτον, είναι πολύ μικρό σε σχέση με τα όσα έφτιαχνα μέχρι πρότινος, δηλαδή ουσιαστικά ξεκινάει από αύριο και τελειώνει τέλη Σεπτεμβρίου! Συνήθως τα προγράμματά μου ήταν για δυο μήνες και... Γι΄αυτό πάντα όταν τα έφτιαχνα ήταν και μαζεμένα, και παρόλο που ήταν πολύς καιρός έδειχνε ένα πυκνό πράγμα που λίγο με έπνιγε. Τώρα είναι αραιογραμμένο και μοιάζει τόσο μικρό... Δεύτερον, συνειδητοποίησα ότι είναι μόλις 6 εβδομάδες... Μέχρι πριν από λίγο καιρό, αυτά που μετρούσα για να περάσει ένα διάστημα που ήθελα ήταν πάνω από 10 εβδομάδες, μου φαινόντουσαν ατέλειωτα και πίστευα ότι ο χρόνος δεν θα τελειώσει ποτέ! Αλλά τώρα νιώθω ότι είναι λίγο το χρονικό διάστημα και θα περάσει και σύντομα, γιατί υπάρχουν άλλα, που μας περιμένουν στη γωνία, να πάρουν το ρόλο τους, τη θέση τους στη ζωή μας, εν προκειμένω στη ζωή μου! Θα κάνω λοιπόν κι εγώ σαν τους αστρολόγους και θα πω:

Σημαντικές μέρες στο επόμενο διάστημα: 27/8, 30/8, 5/9, 8/9, 9/9, 10/9, 12/9, 14/9, 20/9, 23/9, 29/9, 30/9.

Μέρες που χρειάζεται προσοχή, συγκέντρωση, τύχη, πίστη, θετική σκέψη, προσπάθεια, μέρες που χρειάζεται απλώς αγάπη και καλή διάθεση! Ό,τι και να θέλουν οι μέρες που έρχονται και οι μέρες που θα έρθουν... θα είμαι εδώ, πρώτα ο Θεός, να τις ζήσω, να τις απολαύσω, να τις αντέξω, να τις περάσω! Κι όλα θα πάνε καλύτερα μετά!

Κάντε κι εσείς ένα προγραμμάτι, ακούτε και την παλιά Παρθένο, κάτι ξέρει, βοηθάει το πρόγραμμα! Κι όταν περνάει η μέρα, σβήστε την με μανία κι ανακούφιση που έφυγε, αν σας ταλαιπώρησε! Και σκεφτείτε θετικά, έφυγε, δεν μπορεί να ξανάρθει, την έχετε ήδη εκδικηθεί, αν ήταν κακιά μαζί σας! Δεν μπορεί να σας ξαναενοχλήσει, ΠΕΡΑΣΕ!!!

Καλημέραααααααααααααααααααααααααααααα!!!

Καλό Δεκαπενταύγουστο!

Αύριο είναι Δεκαπενταύγουστος! Γιορτάζει και η μανούλα μου, μιας και λέγεται Μαρία κι είπα να της φτιάξω μια τούρτα για το καλό! Φαίνεται καλή, θα επανέλθω με σχόλια και εντυπώσεις όταν κοπεί η τούρτα, προς το παρόν είναι ολάκερη, χωρίς απώλειες!

Φτάσαμε χαζά χαζά στα μέσα και αυτού του μήνα. Τελειώνει το καλοκαίρι, παίδες. Πλησιάζει ο Σεπτέμβρης, αρχίζουν σιγά σιγά οι δραστηριότητες όλων μας και κάτι με πιάνει που το σκέφτομαι... Από τη μία, θέλω πολύ να περάσει ο καιρός, γιατί πιστεύω ότι το μέλλον έχει να μου φέρει πολλά και ωραία, αλλά από την άλλη νιώθω αρκετά κουρασμένη ακόμα. Λες και δεν πέρασαν αυτοί οι καλοκαιρινοί μήνες, ενώ, σας το ομολογώ πολύ ειλικρινά, έγιναν τόσα πολλά και σημαντικά αυτό το διάστημα, όσα δεν έγιναν τα τελευταία τρία χρόνια! Μέχρι πρότινος ήμουν σωματικά και ψυχικά κουρασμένη. Τώρα νιώθω σχεδόν εξ ολοκλήρου σωματική κόπωση, η ψυχική κόπωση φεύγει σιγά σιγά, με βοηθάνε αυτά που νιώθω τον τελευταίο καιρό να ανανεώνομαι, με βοηθάνε οι άνθρωποι ή ο άνθρωπος να νιώθω καλά, και έχω πολύ καιρό να αισθανθώ καλά.... Μάλλον ένα ευχαριστώ δεν φτάνει.... Καμιά φορά οι λέξεις είναι φτωχές να αποδώσεις όσα έχεις μέσα σου και μένα ξαφνικά τα Ελληνικά μου φαίνονται αρκετά φτωχά... Αλλά δεν πειράζει, όποιοι, όποιος χρειάζεται να ξέρει, ξέρει... Καλό Δεκαπενταύγουστο, λοιπόν! Κι επειδή ξέρω και ανθρώπους που αυτή η μέρα δεν τους φέρνει χαρά, αλλά λυπηρές θύμησες και πόνο, ελπίζω η Παναγία που γιορτάζει αύριο να απαλαίνει κάθε μέρα τη θλίψη τους και τα βάσανα όλων μας... Να προσέχετε, να προσέχεις...

Everytime we touch!

"Everytime We Touch"

I still hear your voice, when you sleep next to me.
I still feel your touch in my dreams.
Forgive me my weakness, but I don't know why
Without you it's hard to survive.

'Cause everytime we touch, I get this feeling.
And everytime we kiss I swear I could fly.
Can't you feel my heart beat fast, I want this to last.
Need you by my side.
'Cause everytime we touch, I feel the static.
And everytime we kiss, I reach for the sky.
Can't you hear my heart beat so...
I can't let you go.
Want you in my life.

Your arms are my castle, your heart is my sky.
They wipe away tears that I cry.
The good and the bad times, we've been through them all.
You make me rise when I fall.

'Cause everytime we touch, I get this feeling.
And everytime we kiss I swear I could fly.
Can't you feel my heart beat fast, I want this to last.
Need you by my side.
'Cause everytime we touch, I feel the static.
And everytime we kiss, I reach for the sky.
Can't you hear my heart beat so...
I can't let you go.
Want you in my life.

'Cause everytime we touch, I get this feeling.
And everytime we kiss I swear I could fly.
Can't you feel my heart beat fast, I want this to last.
Need you by my side.


Έχω βρει μια πολύ ωραία βερσιόν του κομματιού που τα "σπάει"! Το ακούμε και το στέλνουμε όπου νιώθει ο καθένας μας...

https://rapidshare.com/files/3780947208/cascada-everytime_we_touch.rar

Καληνύχτα...

Δεν μπορώ!

Υποσχέθηκα στη φιλενάδα μου τη Δήμητρα μια ανάρτηση, εξαιρετικά αφιερωμένη, μιας και πέρασα ένα διήμερο με τρεις σχολικές φίλες μου που αγαπάω πολύ κι είναι εξίσου τρελές με μένα! Από την ώρα που βρεθήκαμε, η Δήμητρα ακούστηκε να τραγουδάει: "Δεν μπορώ... να αφήνομαι πια στο κενό.. ". Το ακούσαμε κι εμείς, το σιγοτραγουδήσαμε, οκ όλα... Σε λίγη ώρα η Δήμητρα ακούστηκε να τραγουδάει ξανά τον ίδιο στίχο.. "Δεν μπορώ..". Το ακούσαμε σε κάμποση ώρα για τρίτη φορά, με τη Δήμητρα να το τραγουδάει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, στυλ, ύφος, τόνο! Νομίζω ότι από εκείνο το σημείο η κατάσταση ξέφυγε.. Η Δήμητρα το τραγούδαγε ανεξέλεγκτα, εμείς την αγριοκοιτάζαμε σε κάθε ευκαιρία, ώσπου μάλλον αποδεχτήκαμε την κατάσταση κι αρχίσαμε να συμπληρώνουμε το "Δεν μπορώ.." με απίθανους στίχους, που έδειχναν την διάθεση μας για το θέμα! "Δεν μπορώ.. να ακούω το τραγούδι αυτό..." κτλ... Είχαμε πολύ γέλιο, γιατί μέχρι την Κυριακή το βράδυ πετάγομασταν και λέγαμε το "Δεν μπορω"! Περάσαμε αξέχαστα όμως, γιατί όταν γνωρίζεις κάποιον τόσο καλά και τον ξέρεις και από την καλή κι από την ανάποδη, τον ξέρεις ουσιαστικά. Γελάσαμε τόσο πολύ, με χαζομάρες ακόμα, αλλά όταν έχεις καλή παρέα, γελάς και με τα πολύ απλά. Φάγαμε ωραία πράγματα, κάναμε μπάνιο σε καθαρή παραλία, με καλό κόσμο, γνωρίσαμε συμπαθέστατους ανθρώπους, όλα τέλεια! Βέβαια, η δόλια εγώ, άρπαξα λίγο σε περίεργα σημεία, και ήμουνα στο τέλος με κρεμούλα και τσιμπηματάκια, δεν μπορούσα να βολευτώ στον ύπνο, γιατί δεν ήξερα πώς να κοιμηθώ να μην πολυπονάω, έδωσα και μια με το κεφάλι μπαμ μέσα στη θάλασσα σε κάτι πέτρες γιατί δεν υπολόγισα καλά το βάθος, αλλά κατά τα άλλα, μια χαρά! Θα ξαναπήγαινα! Η τρελοπαρέα (οι άλλες φωτό στο φατσοβιβλίο):

Δημητρούλα, αφιερωμένο!

Υ.Γ: Είχε έναν ουρανό πάντως στις Καμάρες... Ό, τι έπρεπε για τους ρομαντικούς που κάνουν αστράδα... Φαίνονται όλα τα αστέρια και όλοι οι πλανήτες... Κρίμα που δεν είχα την κατάλληλη παρέα για αστράδα...